Ανάλογα από τη σκοπιά που βλέπει κάποιος τα πράγματα, αυτό αποτελεί ένα από τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής. Πώς μια ανεστραμμένη χελώνα μπορεί να ανακτήσει την ισορροπία της;

Μπορεί για εμάς, τους ανθρώπους αυτό να είναι ασήμαντο αλλά για μια χελώνα είναι πολύ σοβαρή υπόθεση… ζήτημα ζωής και θανάτου.

Οι επιστήμονες, έχουν ερευνήσει τον αγώνα της χελώνας να «ξανασταθεί» στα πόδια της με λεπτομέρεια, προσδιορίζοντας και το πώς οι χελώνες εξελίχθηκαν στο να το κάνουν αυτό.

 

index

 

Η Δρ. Ana Golubović του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου στη Σερβία και οι συνεργάτες της μελέτησαν σε αργή κίνηση μια ανεστραμμένη χελώνα και εστίασαν στο πως το σχήμα του κελύφους της μπορεί να την βοηθήσει να αποκτήσει ξανά την ισορροπία της. Τα ζώα με καβούκι συχνά χάνουν την ισορροπία τους. Έτσι, είναι ευάλωτα και κινδυνεύουν να πεθάνουν λόγω πείνας ή να γίνουν εύκολη λεία. Οι χελώνες είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες καθώς δεν έχουν την ικανότητα να στρίβουν το σώμα τους μέσα στο καβούκι τους.

Αν και οι ερευνητές υπέθεταν από καιρό ότι το ύψος και το μήκος του κελύφους τους μπορούσε να επηρεάσει την ικανότητα ανόρθωσής τους, κανείς δεν είχε δοκιμάσει την επίδραση της γεωμετρίας του κελύφους σε ζώντα ζώα.

Οι χελώνες Hermann, που συμμετείχαν στην έρευνα είναι μεσαίου μεγέθους χελώνες που ζουν στη Μεσόγειο. Οι θηλυκές συνήθως είναι μεγαλύτερες από τις αρσενικές.

Η Δρ. Ana Golubović και οι φοιτητές της μελέτησαν 118 χελώνες Hermann (54 θηλυκές και 64 αρσενικές), τοποθετώντας τις στην πλάτη τους και στη συνέχεια μετρώντας πόσο χρόνο χρειάζεται κουνώντας το κεφάλι, τα πόδια και την ουρά τους να ανακτήσουν την ισορροπία τους. Στη συνέχεια συνέκριναν την απόδοσή τους με τη γεωμετρία του κελύφους κάθε χελώνας. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Συγκριτικής Ζωολογίας Zoologischer Anzeiger.

 

index2

 

Οι επιστήμονες δεν εκπλάγηκαν από τα αποτελέσματα της έρευνας, καθώς χελώνες με περισσότερες καμπύλες ήταν σε θέση να ανακτήσουν την ισορροπία τους ευκολότερα. Ωστόσο, ανακάλυψαν μια σημαντική σχέση μεταξύ του μεγέθους του κελύφους και της απόδοσής τους στην ανόρθωση. Οι μεγαλύτερες χελώνες προσπαθούσαν για περισσότερο χρόνο να ανακτήσουν την ισορροπία τους σε σχέση με τις μικρότερες και μάλιστα το φαινόμενο αυτό ήταν πιο έντονο σε αρσενικές χελώνες.

Αυτό υποδηλώνει ότι οι χελώνες αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα. Σε γενικές γραμμές στη φύση επικρατεί η άποψη ότι τα μεγαλύτερα ζώα είναι ευκολότερο να επιβιώσουν. Αλλά, αν οι χελώνες Hermann μεγαλώσουν πάρα πολύ διατρέχουν τον κίνδυνο να γυρίσουν ανάποδα.

Οι θηλυκές χελώνες γίνονται μεγαλύτερες από τις αρσενικές, ίσως επειδή όσο μεγαλύτερες τόσο πιο καλούς απογόνους θα κάνουν-ένα όφελος που αντισταθμίζει τον κίνδυνο να μην είναι σε θέση να ανακτήσουν την ισορροπία τους εύκολα και να εκτεθούν σε κινδύνους.

Οι αρσενικές χελώνες αντιμετωπίζουν ένα άλλο δίλημμα. Οι μικρές αρσενικές χελώνες είναι πιο ευέλικτες και η μεγάλη κινητικότητά τους μπορεί να τους επιτρέψει να ζευγαρώσουν με περισσότερα θηλυκά. Αλλά σε μάχες μεταξύ αρσενικών, μια μικροκαμωμένη χελώνα δεν είναι το φαβορί.

Author: Georgia Theodoulou