0301-3.1

Σύμφωνα με μία καινούργια ανάλυση των 20χρονων δεδομένων του διαστημοπλοίου Magellan της NASA οι ορεινές περιοχές στα υψίπεδα της Αφροδίτης είναι καλυμμένες με ένα άγνωστο σίδηρο-ηλεκτρικό υλικό.

Η ιδέα ότι τα όρη της Αφροδίτης είναι καλυμμένα με ένα «μεταλλικό παγετό» χρονολογείται πίσω στο 1995, όταν ο Δρ. Raymond Arvidson από το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, μαζί με τους συνεργάτες του, ανέλυσαν τα πλούσια αρχεία δεδομένων τα οποία πάρθηκαν από την αποστολή Magellan.

Ο πρωταρχικός σκοπός του Magellan ήταν να καθορίσει την επιφάνεια της Αφροδίτης χρησιμοποιώντας μια τεχνική γνωστή ως συνθετικό άνοιγμα ραντάρ (SAR).

Εικόνες SAR των ορεινών περιοχών στα υψίπεδα του πλανήτη αποκαλύπτουν ένα παράξενο φωτεινό εφέ.

Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι αυτό το εφέ υπάρχει εξαιτίας ενός παγετού που περιέχει μέταλλο, μόλις μερικά χιλιοστά σε πάχος, παγώνοντας τις τραχιές επιφάνειες του βουνού.

Επίσης παρατήρησαν την ύπαρξη μιας χούφτας ραδιενεργές σκούρες κηλίδες στα υψηλότερα σημεία. Και τα δύο μυστήρια αναζητούν εξήγηση.

«Υπάρχει μια γενική φωτεινότητα η οποία έχει την τάση να μετακινείται προς τα πάνω στα υψίπεδα και μετά σκούρες κηλίδες στις υψηλότερες περιοχές», είπε η Elise Harrington από το Πανεπιστήμιο Simon Fraser, βοηθός συγγραφέας για τη νέα έρευνα.

«Η φωτεινότητα, σε αυτή την περίπτωση, σημαίνει ότι τα ραδιενεργά κύματα αντανακλούνται καλά. Το σκοτάδι φανερώνει ότι τα κύματα δεν αντανακλούνται. Με άλλα λόγια, όσο ψηλότερα πάει κανείς στην Αφροδίτη, τόσο πιο ραδιενεργά αντιδραστικό γίνεται το έδαφος μέχρι να γίνει απότομα ραδιενεργά μαύρο. Όπως και στη Γη, η θερμοκρασία αλλάζει κατά τη διάρκεια της ανύψωσης. Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες σε συγκεκριμένο υψόμετρο οδηγούν σε πάγο και χιόνι, που δημιουργούν ένα παρόμοιο μοτίβο φωτεινότητας για τη Γη-αλλά σε ορατό φως».

«Ανάμεσα στις πιθανότητες στην Αφροδίτη, είναι και μία χημική καιρική διαδικασία η οποία εξαρτάται από τη θερμοκρασία ή χημική ένωση βαρέων μετάλλων που καταβυθίζονται από τον αέρα-ένας παγετός βαρέων μετάλλων» λέει η Κα. Harrington.

0301-3.2

Το να φτάσει κανείς εις βάθος με αυτά τα μυστήρια είναι πολύ δύσκολο καθώς κανείς δεν επισκέφθηκε ξανά την Αφροδίτη μετά από το Magellan και έτσι δεν υπάρχουν καλύτερα δεδομένα διαθέσιμα.

Έτσι η κα.Harrington και ο συνεργάτης της, Δρ. Allan Trieman του Σεληνιακού και Πλανητικού Ινστιτούτου, είχαν να κάνουν με τον επαναπροσδιορισμό των παλιών δεδομένων.

Χρησιμοποίησαν τα πρόσφατα υψομετρικά δεδομένα ραντάρ παρά να χρησιμοποιήσουν την υψομετρία ραντάρ χαμηλότερης ανάλυσης. Αυτό αύξανε την ανάλυση υψομετρίας από το να βλέπουν μπαλώματα 8 και 12 χιλιομέτρων σε μόνο 0.6 Χ 0.6 χιλιόμετρα.

Επίσης χρησιμοποίησαν το SAR του Magellan με το 75 Χ 75 m αποτύπωμά του, για να δουν τη ράδιο-ανάκλαση, παρά τα δεδομένα στις ράδιο-εκπομπές από την επιφάνεια, οι οποίες ήταν τραχιές με ανάλυση από 15 με 23 χιλιόμετρα.

Εφάρμοσαν τις τεχνικές σε δύο περιοχές στα υψίπεδα Ovda Regio της Αφροδίτης, όπου επιβεβαίωσαν το ίδιο μοτίβο ράδιο-ανακλάσεων φωτεινότητας με αυξανόμενη ανύψωση, όπως ακριβώς είχε ανακαλυφθεί σε προηγούμενες έρευνες.

Η ράδιο-ανάκλαση ήταν χαμηλή με ανύψωση 2.4 χιλιόμετρα στο χαμηλότερο σημείο, και μετά απότομα να φωτίζεται μέχρι τα 4.5 χιλιόμετρα. Αλλά επιπλέον βρήκαν πολλά περισσότερα πέρα από αυτές τις σκοτεινές κηλίδες, με μια απόκρημνη πτώση στις ανακλάσεις στα 4.7 χιλιόμετρα.

«Τα δεδομένα μας στηρίζουν την ερμηνεία ότι οι ιδιότητες ραντάρ του Ovda θα μπορούσαν να εξηγηθούν μέσω της ύπαρξης σίδηρο-ηλεκτρικής ουσίας στην επιφάνειά του», είπαν οι επιστήμονες.

«Η ταυτότητα αυτής της χημικής ένωσης παραμένει απατηλή».

Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν στις 20 Οκτωβρίου στην Συνάντηση της Γεωλογικής Κοινωνίας της Αμερικής για το 2014 στο Βανκούβερ.

«Ο Δρ. Arvidson είδε μερικές σκοτεινές κηλίδες. Αλλά βλέπουμε εκατοντάδες από αυτές», είπε η Κα. Harrington.

«Κανείς δεν ξέρει πώς εξηγείται το ξαφνικό σκοτάδι. Πιστεύουμε πως ίσως αυτό να ωθήσει περισσότερο ενδιαφέρον για την Αφροδίτη».

 

*Μετάφραση και γλωσσική επιμέλεια: Science Diaries team

Πηγή: http://www.sci-news.com

Author: Giorgos Chr